เมื่อวานไปงานแต่งแอมมา (เพื่อนตอนอยู่เซนต์ ฯ )  ไปแล้วนึกว่างานเลี้ยงรุ่น  แบบว่าคนมาเยอะแสร่ด (โดยเฉพาะฝ่ายเจ้าบ่าว)  คนมามากกว่างานเลี้ยงรุ่นซะอีก (เลี้ยงรุ่นคราวหน้าจัดเป็นงานแต่งดีกว่าเนอะ)

แล้ว Surprise ก็มาถึงตอน Bro. Martin มาเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว  แบบว่าอึ้งเลยแฮะ 

พูดถึงเพื่อน ๆ บ้างดีกว่า  แบบว่าบางคนเปลี่ยนจากคนดีเป็นขาเมา  บางคนเปลี่ยนจากขาเมาเป็นขาเมาและเอา  เฮ้อ...เพื่อนกู

ส่วนคนอื่น ๆ ก็เรื่อย ๆ อ่ะ  แบบว่าบางคนไม่คิดว่าจะจำเราได้ก็จำได้  แถมไม่น่าเชื่อว่าเรื่องความเหียกของ Teamlead เราจะโด่งดังขนาดนี้  แบบเพื่อนที่อยู่ Exxon แต่แผนกอื่นเค้ามาถามเราว่า "ได้ข่าวว่า Teamlead มึงนี่จัดว่าเลวนี่หว่า"  ประมาณว่าชื่อเสีย (ง) เจ๊แกไปอย่างรวดเร็วนะเนี่ย

มาตึกใหม่ก็เลยได้เห็นตัวจริงหลายคนเลยหลังจากได้ยินแต่เสียงมานาน  แบบว่าทำไมทุกแผนกที่เราต้องติดต่อด้วยมีคนน่ารักทุกคนเลย  มีแต่แผนกเรานี่แหละที่...นะ

อิ๊งค์กับใครอีกคนที่ไม่รู้จัก จาก AR

เอิร์ธ จาก Lubes Priicng

พี่ไอริน จาก Billing

นุช จาก Aviation

สถานการณ์ภายในตอนนี้มีข่าวลือมากมายเป็นพันล้านเลยล่ะ  ตั้งแต่เรื่องจะแยก Pricing กับ CM  เรื่องเปลี่ยน Teamlead  เรื่องเปลี่ยน Manager  เรื่อง... (อีกเรื่องไม่พูดดีกว่าเด๋วหาว่าเราเข้าข้างตัวเอง)  แล้วก็เรื่องที่ Ilona อาจจะกลับมาดูทีมเรา  แต่ไม่ว่าเรื่องไหนก็เป็นเรื่องที่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นมาก ๆ เลยล่ะ

แต่ที่สำคัญช่วงที่ไม่สบายนี่ได้คิดอะไรหลาย ๆ อย่างเลย  แบบว่าเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจนี่หายไปเกือบหมดเลยล่ะ  เหมือนกับว่ามันจากไปพร้อมกับอาการป่วย 

ช่วงที่ป่วยเนี่ยอยากรู้เหมือนกันแฮะว่าคนที่ออฟฟิสจะมีใครสนใจเราบ้างป่าวเนี่ย  เพราะเห็น Call ที่มีมากว่าครึ่งจากคนที่ออฟฟิสนี่มีแต่เรื่องงานทั้งนั้นเลย (จิง ๆ ต้องบอกว่า 90% ต่างหาก)  ส่วน Call จากเพื่อน ๆ ที่เอแบคนี่มีแต่มากวนตีนมากมายแต่ก็ขำดี  แก้เครียดได้ (ถึงสภาพกูจะโต้ตอบพวกมึงไม่ได้แต่กูก็ฟังพวกมึงออกนะเฟ้ย)

จะว่าไปเมื่อวานตูนก็โทรมาบอกแหละว่าไม่ต้องโทรไปหาแล้วนะ  ประมาณว่าเราโทรไปตอนเค้าอยู่กับแฟนพอดี  เฮ้อ...ก็เข้าใจล่ะนะสถานการณ์อย่างนี้  งั้นก็คงต้องเลิกคุยกันแล้วสินะเนี่ย

วันนี้ไปดูหนังมากับน้อง ๆ ที่ชมรมประกอบด้วยวี แคท ม่า หวาน ดา  ไปดู Spiderman แหละ  แบบว่าก็หนุกดีนะแต่แอบชอบภาคแรกกับภาคสองมากกว่าล่ะ 

วันนี้ตอนร้องคาราโอเกะก่อนดูหนัง  น้องแคทชมว่าเสียงพี่เต้เพราะจังแต่แอบผิดคีย์  อย่างนี้ควรดีใจป่าวหว่า

"ได้เกิดมารักเธอ  ได้ทุ่มเททุกอย่าง  หนึ่งชีวิตนี้ก็มีค่า  ถ้ารักใครถึงที่สุด...สุดชีวิต  มันโง่ไปใช่มั้ย  ได้เกิดมาครั้งเดียว  จะขอทำทุกอย่าง  ต่อให้เธอไม่เห็นคุณค่า  อาจเหมือนคนไม่ฉลาด  ก็ยอมรับ...มันโง่ตั้งแต่รักเธอหมดใจ"

ปลายเดือนนี้ก็วันเกิดน้องชายสุดเลิฟของเราแหละ  รีบเรียนจบไว ๆ มาสร้างความวุ่นวายที่บ้านนะไอ้แพน

ตอนนี้ลางานละ  กลับไปอีกทีก็วันพุธแน่ะ  แต่ไม่รู้ว่าช่วงที่หยุดจะมีอะไรเกิดขึ้นให้ต้องลากสังขารไปออฟฟิสรึป่าวนี่สิ  แต่จะพยายามไม่ไปอ่ะ  ก็ลางานนี่นาถ้าไปก็ไม่ไหวนะ

เมื่อวานเล่นแต่งเป็นพั้งค์ไปทำงาน (แต่บางคนเรียกว่าพั้งค์พลาด)  แบบว่ามีกระแสตอบรับอย่างไม่น่าเชื่อ  มีทั้งคนด่าว่าเสี่ยวสุดตรีน  และมีคนบอกว่ามันก็โอเค (ไม่คิดว่าน้องเมย์จะชมว่าน่ารัก) 

ในที่สุด Vincent ก็กลับจากสิงคโปร์มา Wellington ซักที  เราว่าต่อไป Vincent คงไม่กล้าลาเกินสองอาทิตย์แล้วล่ะ  ก็ช่วงที่ Vincent ไม่อยู่แมร่งไม่มีใครทำงานของ Vincent ตรงเวลาเลยซักอย่าง  แถมเมื่อวาน Vincent ก็โทรมาให้กำลังใจด้วย  รู้สึกดีมากมายอ่า

ช่วงลางานคงต้องพักชาร์จพลังให้มีแรงจะกลับมาทำงานใหม่อีกครั้ง  แบบว่าตอนนี้กำลังบอบช้ำกับการทำงานมาก ๆ เลย  ถ้าได้พักไม่ต้องเจออะไรที่เกี่ยวข้องกับงานซักพักคงจะดีขึ้น  แถมตอนนี้พูดตรง ๆ ว่าไม่ใช่แค่เรื่องงานด้วยที่ทำให้ไม่สบายใจ  เรื่องคนที่ร่วมงานและเรื่องส่วนตัวมันทำให้เราอยากพักอยากอยู่คนเดียวแบบวง Instinct เลย  ที่สำคัญตอนนี้ต้องบอกกับตัวเองแล้วว่าเราคงต้องอยู่ต่อไปแม้จะไม่มีใครมาคอยเป็นห่วงก็ตาม (กลายเป็น Blackhead อยู่ไปไม่มีเธอซะงั้น)

อ่อจะว่าไปก็แสดงความยินดีกับบีด้วยที่จบโทได้กลับไทยซักที  แล้วก็มีป๋าโอ๊ตแต่รายนี้ไม่ยอมกลับไทย  จะอยู่ทำไมซิดนีย์นาน ๆ เนี่ย

สงกรานต์ที่ผ่านมาไม่ได้เล่นน้ำอีกแล้วล่ะเนื่องด้วยว่าทำงาน  แต่ก็มีเหตุการณ์ฮา ๆ เกิดขึ้น  เพื่อนคนนึง (ไม่บอกนะว่าใคร  แต่ชื่อขึ้นด้วย ป.) ดันโทรไปหาคนสอนงานที่ Aus แล้วให้เค้าโทรมาอำเราว่าเป็นลูกค้า  ไอ้เราเห็นมีลูกค้าโทรมาว่าราคาผิดก็เลยเข้าออฟฟิสไปเช็ค  เสียค่าโง่ไปครึ่งวันเลยอ่ะ T_T (ว่าแต่ทำไมลงทุนแกล้งจังฟะ)  

แสร่ดมากมายเลยช่วงนี้  เจอว่าทำงานผิดมาตลอดสองอาทิตย์  เส้าสุดตรีนเจง ๆ  วันเสาร์ (วันนี้) ก็เลยต้องเข้าออฟฟิสไปทำงาน (แถมได้ข่าวว่าไม่มีแอร์ด้วย)  ซวยสุด ๆ อ่ะ

เรื่องป๋าเฟย์กูบ้างดีกว่า  วันก่อนเฟย์ (ญ) แฟนป๋าเฟย์โทรมาถามว่าเฟย์อยู่กับเต้หรอ  ไอ้เราด้วยความเคยชินที่เห็นเฟย์ชอบแถแฟนมันว่าไปกับเรา  เราก็เลยบอกว่า "อือ เฟย์กินข้าวกับเรา  ตอนนี้กำลังเข้าห้องน้ำ"  สักพักเฟย์ (ญ) ก็บอกว่า "อ้าว...  เฟย์ไม่ได้ไปกับพี่นัทหรอ  เห็นพี่นัทก็บอกว่าไปกับพี่นัท"  ความซวยมาเยือนเลย  ไอ้เฟย์แมร่งจะแถก็บอกก่อนสิฟะ  เฟย์ (ญ) ก็เลยรอคุยกับเฟย์  ปรากฎว่าวันนั้นเฟย์หายไปซื้อเค้กกับดอกไม้มาให้เฟย์ (ญ) เนื่องด้วยฉลองครบกัน... กี่ปีหว่า  จำไม่ได้ละ  เอาเป็นว่าเรื่องเลยจบด้วยดี (ไม่งั้นเรา พี่นัท แล้วก็มึงโดนแฟนมึงเก็บแน่เลย)

เมย์ (ANU) ส่งรูปมาให้ดูแหละ  อ้วนขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังน่ารักอยู่  รีบ ๆ กลับมาละกันจะได้ไปกินข้าวกัน  ไม่ได้เจอกันจะครบปีแล้วเนอะ

กลับมาก็ฉลองการทำงานด้วยคุณตำรวจตั้งด่านแล้วเรียกไปคุยเล่นอีกละ  ทำไมเราถึงโดนตำรวจเรียกทุกครั้งที่ไปทำงานฟะเนี่ย  เฮ้อ...

ตอนช่วงที่เราไปเกาะกูดนี่พวกพี่นัทแกก็ไปเกาะช้าง  แล้วก็พวกไอ้เฟย์ก็ไปเกาะเสม็ด  ท่าทางจะหนุกกว่าเรามากมายอ่า  ไม่ว่าจะจุดเทียนเล่าเรื่องผี (แต่มีคนบอกว่าเรื่องผีไอ้เฟย์เนี่ยฮามากมาย)  หรือจะเล่น Killer แบบขยิบตา  ฟังแล้วอยากเล่นด้วยจังแฮะ

วันแรกนี่หนุกมากมายเพราะได้เล่นน้ำกับเพื่อน ๆ ทุกคน (สงสารที่รักอ่ะขาแพลงเลยเล่นน้ำลำบากมากมาย)  ส่วนกลางคืนก็เล่น Never-Ever ด้วย  จริง ๆ เกมนี้จะน่าเล่นกว่านี้ถ้าสนิทกับทุกคน  แต่คงเพราะเราไม่ได้สนิทกับทุกคนเราก็เลยรู้สึกแปลก ๆ ตอนได้รู้เรื่องของบางคน (จิง ๆ ก็สองคนแหละ)  พูดตรง ๆ ว่าเรามองเค้าไม่เหมือนเดิมเลยล่ะ (เจ้าตัวเองก็คงรู้แหละ)  และเราก็คิดว่ามีหลายคนมองเราไม่เหมือนเดิมด้วยเหมือนกัน

วันที่สองดีกว่า  วันนี้เมาเรือมากมาย  แถมไอ้ดรีมก็อ้วกด้วย  นับว่าวันนี้นี่เหนื่อยสุดตีนแต่ว่าก็ยังหนุกอยู่  ที่ว่าเหนื่อยเพราะต้องไปดำน้ำ  แถมดำน้ำที่ว่าเนี่ยคนมีมากกว่าปลาอีก  ดำไปก็เห็นแต่ขาคน  ที่สำคัญดันมีคนอ้วกลงน้ำด้วย (เหอ ๆ )  พอกลับถึงเกาะนี่ร้อนแสร่ดเพราะไม่ได้ทาครีมอะไรเลย  แดดเผาซะแดงเชียว (อย่างกับเป็นพวก xxxเรนเจอร์เลย)  กลางคืนก็เลยงดข้าวเย็น  นอนเลียแผลอยู่ห้อง

วันที่สี่วันกลับ  วันนี้แอบนอยด์คน ๆ นึงสุด ๆ  แต่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวแถมไอ้พัทดันเข้าใจผิดว่าเราเคือง  แบบว่า...จะให้พี่เคืองอะไรพัทอ่ะไม่เข้าใจ  สงสัยคงคิดว่าเราเคืองที่พัทสนิทกับนัทเป็นพิเศษมั้ง  แต่จะบอกว่าไม่ได้เคืองอ่ะ  จะเคืองทำไมเนี่ย  เวลาเห็นเพื่อน ๆ Happy เราก็ Happy อ่ะ  ที่เราเคืองมันอีกคนต่างหาก (เจ้าตัวคงยังไม่รู้ตัวด้วยมั้ง)  วันนี้จะบอกว่าช่วงที่หนุกสุดคือตอนนั่งรถกลับกทม.  ประมาณว่าหนังในรถหนุกดีเรื่อง Rules of Engagement  ถ้าใครชอบหนังเครียด ๆ แนะนำให้หาดูเลย  ดูกับพัทและปังนี่อย่างหนุก

ว่าแต่ว่าปีนี้อดเล่นสงกรานต์  โคตรเศร้าเลยเนอะ...

ไม่เข้าใจว่าทำไมวันเกิดเพื่อนทีไรทำไมต้องไป MK  สงสัยว่าไอ้กินอะไรกินอะไรกินอะไรต้องไป MK ถูกฝังในจิตสำนึกแล้วมั้ง  กินไปป๋าเฟย์ก็เครียดไป  ประมาณว่าทุนที่ไปทำมาที่ Melbourne จะหมดในมื้อนี้มื้อเดียวเลย  ใจจิงก็สงสารนะ  แต่ว่าสงสารตัวเองมากกว่าว่าจะโง่ถ้าไม่กินเยอะ ๆ 555

วันก่อนรถโดนชนแล้วหนีแหละ  จดป้ายทะเบียนรถที่ชนรถเราด้วย "รมง 69"  อย่าให้เจอนอกรอบนะคับพี่น้อง  มีกระโดดเตะแน่นอน  เคืองมากมายอ่าโดนชนแล้วหนีหน้าบ้านตัวเองเนี่ย

ช่วงนี้เหมือนแอบโชคไม่ดียังไงก็ไม่รู้อ่ะ  แย่เจง ๆ เลย  เหมือนมีเรื่องร้าย ๆ เกิดกับเราทุกวันเลยตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมา  อยากให้มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นบ้างจัง

อัพแค่นี้ก่อนละกัน   กลับจากเกาะแล้วจะมาอัพใหม่

เมื่อวานซืนน้องสาวคนเล็กของเรามาบอกว่าสอบ Math ได้ Top ของ Class ต้องบอกว่าดีใจด้วยมากมาย  ตั้งใจเรียนต่อไปจะได้มีความรู้มาหาเลี้ยงพี่ชายโง่ ๆ คนนี้ละกัน 555  ว่าแต่ทำไมน้องสามคนของเราถึงหัวดีมากมาย  มีเราคนเดียวที่ควายเรียกพี่ T_T

พูดเรื่อง Melbourne แล้วนึกได้  ป๋าเฟย์แกเอา $20 เราไปทำทุนได้มา $40 แต่ได้ข่าวว่าต้องไปเลี้ยงข้าวป๋าเฟย์และชาวคณะ  อย่างนี้สงสัยเท่าทุนแน่ ๆ เลยก็พวกพี่แกกินเกินพันทุกครั้ง

บีบีชอบทำหน้าเครียดจังเวลาทำงาน  รู้ป่าวว่าคนเค้าเป็นห่วงมากมายนะเนี่ย  ยิ้ม ๆ บ้างก็ได้นะคะ  ไม่อยากให้บีบีรู้สึกว่าอยู่ในคุกเวลามาทำงาน

เมื่อคืนน้องก้อยนั่งชม Linda ให้ฟังว่าเค้าหน้าตาดี  เสียงก็สวย  ไป ๆ มา ๆ ได้ข่าวว่าเค้ามีลูกแล้ว  อย่างนี้จะชมให้ฟังทำไมเนี่ย  พูดอย่างกับเค้าอายุ 18

ช่วงนี้มีงานเยอะมากมาย (ออกไปทางแนวงานพวก Project ของ I&W กับ MobilCard)  ก็ทำแล้วก็หนุกดีนะ  แต่ได้ข่าวว่าถ้าอยากย้ายไปแผนกอื่นต้องเคลียร์งาน Project ให้หมดก่อน  เพราะฉะนั้นเราจะเคลียร์งาน Project ให้หมดภายในเดือนนี้ล่ะ (เราเว่อร์ไปป่าวเนี่ย)

ทำไมน้อง ๆ ที่ชมรมต้องประชุมตอนเย็นด้วยเนี่ย  ไปประชุมด้วยไม่ไหวอ่า  สงสัยน้อง ๆ แกเป็น Vampire เลยประชุมกันตอนมีแสงสว่างไม่ได้  เศร้าอ่า...

อย่างเคสจุดดำเนี่ย...  ปีนี้เป็นปีแรกที่รู้สึกว่าคนที่น่าจะเรียนรู้จากเคสนี่ที่สุดคือ Committee และ Advisor  ที่คิดอย่างนี้ก็เพราะเราเห็นพวก Committee และ Advisor หลายคนตัดสินน้องคนนึงผิด ๆ  ทุกคนมองเค้าอารมณ์ร้อนจากกิจกรรมในค่าย  แต่ทุกคนลืมนึกถึงตอนที่เค้าอยู่โต๊ะก่อนมาค่าย  น้องคนนี้เป็นน้องไม่กี่คนที่ช่วยเหลืองานพี่ ๆ มาตลอด  พอเจอเรื่องอย่างนี้เราเลยคิดว่าทุกคนมองแต่จุดดำของน้องเค้าจุดเดียวในกระดาษแต่ลืมที่จะมองสีขาวของกระดาษทั้งแผ่น

อีกไม่กี่วันก็จะไปต่างจังหวัดกับเพื่อนที่ออฟฟิสละ  แต่ว่าทำไมเราเองก็ไม่สบายใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน  พูดตรง ๆ นะว่าเหมือนกับอึดอัดที่จะไปด้วย  เฮ้อ...

ถ้าสมมติว่าลางานไปสิงคโปร์แต่ยังไม่มีตังค์ซื้อแม้แต่ตั๋วเนี่ย  มันจะน่าเกลียดไปป่าว (จริง ๆ ก็มีแหละแต่รอเงินเดือนออกก่อน)  แต่ถ้าไปก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนเพราะไม่มีใครไปด้วย  ถ้าใครสนใจไปด้วยก็บอกกันนะ

เริ่มจากป๋าเฟย์ก่อนเลย  เนื่องด้วยเพื่อนเฟย์จะไปประชุมที่ Melbourne ศุกร์นี้  พวกเราก็เลยไปฉลองกันที่บ้านเฟย์ (เฟย์หญิงแฟนไอ้เฟย์)  มาถึงก็เริ่มเล่นกีตาร์กัน  แต่เนื่องด้วยพวกเรามารวมกันโดยไม่ได้นัดหมายก็เลยมีกีตาร์พิการหนึ่งตัวกับเบสอีกอัน  กีตาร์พิการนี้ก็มีสายหนึ่งขาด  ส่วนเบสนี่ก็ตั้งสายไว้หย่อนมากมาย (ปกติเค้าเอากีตาร์เล่นแทนเบส  แต่เราอัตคัตจนต้องเอาเบสเล่นแทนกีตาร์)  แถมเนื่องด้วยไม่มีไข่ให้เขย่า (หมายถึงลูกแซ็ค)  ไอ้เฟย์ก็เลยไปเอาขวดยาพาราหมดอายุมาเขย่า  ดู ๆ ไปวงขอทานยังดูดีกว่ามากมาย 

ต่อมาก็เรื่องส้มบ้างดีกว่า  ไม่รู้ว่าช่วงนี้ส้มไปทำไรมาถึงดูอึ๋มขึ้น (นี่ชมนะ  ไม่ได้ว่าส้มอ้วน  อย่าเข้าใจผิด)  สงสัยต้องบอกน้องเมย์ไปทำแบบส้มบ้าง  ความน่ารักจะได้เพิ่ม 8.973 (ล้อเล่นนะน้องเมย์  ปกติน้องเมย์แม้ไม่มีหน้าอกก็น่ารักเสมออยู่แล้วล่ะ)

ดีจังที่ไม่ได้ทำงาน Contract  เราคงทนไม่ได้อ่ะเวลาที่มีคนขึ้นเสียงใส่ (อย่างที่ป๋วยทำกับเราประจำ)  บางทีก็สงสัยเนอะว่าทำไมป๋วยคุยกับคนอื่นดี ๆ แม้ว่าคน ๆ นั้นจะเป็นคนแปลกหน้า  แต่พอคุยเรื่องงานกับเราที่เป็นเพื่อนต้องขึ้นเสียงทุกครั้ง

บ่นเรื่องตัวเองบ้างดีกว่า  ตอนนี้จะตัดใจให้ได้ละ  เพราะยังไงสุดท้ายเราก็ต้องเจ็บปวดคนเดียวนี่นา  แถมที่สำคัญเหมือนเค้าก็ไม่เคยมองมาที่เราเลยซักครั้ง (บางครั้งเราเองยังสงสัยเลยว่าเค้าเห็นเราเป็นเพื่อนรึป่าว)  เอาละจะตัดใจให้ได้ละ

สักพักพี่แกก็ขอดูใบขับขี่  ไอ้ใบขับขี่เราก็ดันเป็นรูปตอนอยู่ปีสาม (ถ้าใครจำได้จะรู้ว่าเราทำผมสีแดงแรดมากมาย)  พี่แกก็พูดว่า "น้องทำผมพั้งค์มากมายเลยเนี่ย  มีอะไรดลใจป่าว"  ไอ้เราก็นึกในใจว่าพี่อยากได้คำตอบประมาณว่าผมมีองค์หรอถึงถามอย่างนี้เนี่ย  สุดท้ายพี่แกก็ปล่อยทำงาน  ทำเราเหนื่อยมากมายเลย

เอาเรื่องชิว ๆ บ้างดีกว่าจะได้ไม่เครียด  เมื่อวันศุกร์ที่แล้วคุณเฟย์เค้าลางานเพราะนายเค้าที่ Melbourne หยุด  มันก็เลยต้องไปทำงานวันอาทิตย์ชั่วโมงนึงเพื่อหยุดวันจันทร์ทั้งวัน  ปรากฎว่าพอวันจันทร์ไอ้คุณเฟย์ดันนึกได้ว่าต้องไปส่งแฟนที่ VTT อยู่ดี  สรุปวันนั้นมันก็ไปที่ออฟฟิสเหมือนไม่ได้ลางาน  แล้วอย่างนี้มึงจะลางานทำไมเนี่ย

วันก่อนมีคน ๆ นึงโทรมาทั้ง ๆ ที่เค้าไม่เคยโทรหาเรามาก่อนเลย  จะบอกว่าแอบดีใจมากมายถึงจะรู้ว่าที่เค้าโทรหาเราเพราะโทรหาคนอื่นไม่ติดก็เหอะ  แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่จะตัดใจได้เนี่ย

อย่างที่คิดไว้เลยเรื่องงาน Project ที่ทำกับคุณ Alan Morris  เราทำเสร็จภายใน Week เดียว (จริง ๆ เค้าให้เวลาเราตั้งสามอาทิตย์แน่ะ)  พอทำเสร็จมีแต่คนฝั่ง AUS กับ NZ ชื่นชมไม่ว่าจะ คุณ Alain ที่เป็น AP Coordinator Manager หรือว่าจะคุณ Alan Moris ที่วางระบบ Pricing ใน SAP R2 หรือจะคุณ Ken Bichel ที่เป็น Pricing Tactis ของ I&W  แล้วก็ Ilona ที่เป็น Manager ของ NZ  ส่วนฝั่งคนไทยน่ะหรอ...ทั้ง Manager กับ Teamlead เราแค่พูดว่า "เสร็จก็ดีจะได้ว่างช่วยพี่ทำงาน"  ทำเราหมดกำลังใจทำงานเลยอ่ะ  โคตรอยาก Rotate ไปอยู่กับพวกไอ้เฟย์เลยอ่ะ

วันก่อนไปงาน FMCS Employee Forum มาแหละ  ไอ้เราก็โง่มากมายเลย  ตั้งแต่ตอนขับรถละ  โดนนัทแซวตลอดทางเลย  พอไปถึงพวกพี่เค้าถามว่า Function ไหน  ไอ้เราก็ตอบว่า FMCS คับ  เค้าก็บอกว่า "น้องคะก็นี่งานของ FMCS จะให้มีแผนกอื่นมาหรอคะ" (เค้า Expect ให้เราตอบว่า CS ของ AUS กับ NZ)  เออ...ทำไมกูโง่อย่างนี้เนี่ย

สุดท้ายละ...  ดีใจจังตั้งแต่ป๊าไปเรียน Photoshop มาเนี่ย  ได้ทั้งคอมใหม่ มี Hi-speed ใช้  และได้อุปกรณ์ใหม่ ๆ มาเพียบเลย  แถมป๊าก็มีความสุขด้วยเพราะมีอะไรทำเวลาว่าง  อยากให้ป๊าไปเรียนอะไรอย่างนี้บ่อย ๆ จัง ^^ 

อย่างตอนเช้าไปกินข้าว  เราก็จะเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ไปกินด้วย (ก็คนอื่นเค้าไม่ชวนใครจะกล้าไปล่ะเนอะ)  แต่ที่น่าแปลกคือน้องทิพย์หรือปอที่ไม่ได้ทำงานแผนกเดียวกับเรากลับมาชวนกินข้าวเช้าเป็นประจำ  หรืออย่างกลางวันไอ้คุณเฟย์ (คนนี้อยู่คนละตึก) ก็มักจะชวนไปกินข้าวด้วย  เวลาคนในทีมเรานัดกันไปไหนก็ไม่มีคนบอกเรา  แต่กลายเป็นว่าน้องออยหรือน้องเมย์ที่อยู่แผนกอื่นเวลาไปไหนก็ชวนเราไปด้วย  มันก็เลยรู้สึกว่านี่เราอยู่แผนกไหนกันแน่เนี่ย  Aviation? PMI? Retail? หรือ FMCS?

สงสัยเรื่องที่จะได้ไปช่วยสาว ๆ Cust Master ทำงานคงต้องเลื่อนไปละหรือไม่ก็คงต้องหาคนอื่นทำแล้ว  เนื่องด้วยว่าเราต้องไปทำ Project ใหญ่ร่วมกับแผนกอื่น ๆ  (แอบดีใจอ่ะที่ได้ทำงานนี้  เพราะ Ilona กับ Christine เค้า recommend เราให้กับ Alan Moris ที่วางระบบ pricing ทั้งหมดใน SAP R2)  เอาเป็นว่าตอนนี้ก็ช่วยส้มกับบีบีหยิบเอกสารไปก่อนละกันนะ

Manager เราชอบคิดว่าคนกลับบ้านเย็นเป็นคนตั้งใจทำงาน  ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปมีหวังอนาคตเราคงไม่ได้ไปไหนแน่ ๆ เลย  เพราะเราเล่นทำงานเสร็จไวแถมกลับบ้านคนแรก ๆ ประจำเลย  อยากให้ Manager เราดูที่ตัวงานมากกว่าเรื่องกลับบ้านเย็นหรือมาทำงานวันเสาร์จัง (คิดเรื่องนี้ทีไรรู้สึกว่าคนที่ NZ เค้าทำให้เรารู้สึกดีจริง ๆ อ่ะ)

ส่วนน้องออย...เด๋ววันไหนไป VTT จะเอา Deathnote ไปให้อ่านนะ  อ่อ...อย่าลืมชวนก้อย สมดี แล้วก็ปุ๊กมากินข้าวด้วยล่ะ  แอบคิดถึงมากมายเลย

วันนี้ไม่ได้ไปไหนเลยแฮะ  แบบว่าไม่รู้ว่าทำไมไม่มีอารมณ์ออกไปไหน  สงสัยคงเพราะว่าไม่มีคนออกไปด้วยมั้ง (จิง ๆ ก็มีแหละแต่ว่าถ้าไปก็ต้องไปติว MM ให้น้อง ๆ ก็เลยไม่ออกดีกว่า)  สรุปวันนี้ก็เลยอยู่บ้านเล่น MSN กับเพื่อนคนเกาหลี (จิง ๆ ต้องเรียกพี่มากกว่า) 

ช่วงนี้แอบสงสารบีบียังไงก็ไม่รู้  เหมือนบีบีทำงานแล้วจะร้องไห้ทุกวันเลย  แถมข้าวก็ไม่ยอมกิน  แอบเป็นห่วงมากมายอ่ะ  วันศุกร์ก็เลยรอกินข้าวพร้อมบีบี (ก็กัวบีบีไม่ยอมไปกินข้าวอ่า)  จะว่าไปวันก่อนจุ๊ก็ร้องไห้เพราะความงี่เง่าของใครบางคน  เห็นแล้วเซ็งแทนอ่า

วันก่อนพวกเฟย์และสาว ๆ ในสังกัดของท่านเค้าไปฉลองกันที่ Emporium  ไอ้เราก็อยากไปนะแต่พวกมึงเล่นไปกันตอนเย็น  ขืนไปแจมมีหวังไม่ตื่นแน่นอน (ก็ต้องตื่นตีหนึ่งไปทำงานนี่นา)  แต่ยังไงก็ขอบคุณที่เก็บเค้กมาฝากนะ  อร่อยมากมายอ่า (อ้อ...ขอบคุณที่มา Delivery ถึงบ้านเลย  รักพวกมึงมากมายว่ะ)

อีกสามสัปดาห์ก็ไปค่ายแล้ว  เย้!!!

วันก่อนใครไม่รู้มาพูดกับส้มและบีบีว่า "Honestly, everyone hopes that this project will fail."  ฟังแล้วโคตรหน้ากระโดดเตะเลย  ทำไมถึงทำร้ายจิตใจคนอื่นได้ขนาดนี้เนี่ยคนเรา 

อีกไม่กี่วันก็จะได้เงินเดือนแล้วเนี่ย  แอบดีใจมากมายเลย  จะได้มีเงินไปหมุนซักที  ช่วงนี้กำลังเข้าโหมดโลภอยากได้เงินเยอะ ๆ อยู่ซะด้วยสิ

ตอนนี้เหมือนจะทำใจได้เยอะละ  แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ซักที  คงเข้าเคสเดียวกับไอ้ปลื้มละ "ก็รู้ว่าควรตัดใจ  แต่ทำได้หรือไม่ได้มันอีกเรื่องนึง"  แต่ตอนนี้ไอ้ปลื้มก็พยายามตัดแล้วนี่นา  เราก็คงต้องทำให้ได้

ช่วงนี้เหมือน Cinderrella ไม่ค่อยอยากคุยกับเราเลยแฮะ  หรือเราคิดมากไปเองแฮะ (ไอ้ปลื้มก็บอกว่าเรา Sensitive เกินไปอย่าคิดอะไรมากมายให้รกหัว)

ได้ข่าวว่าเพื่อนคนนึงกำลังจะเลื่อนตำแหน่งได้เป็น Teamlead ละ  ดีใจด้วยมากมายนะ  ถ้าต้องการคนอย่าลืมเอาเราไปด้วยละกัน  เพราะเราเชื่อว่าเธอคงเป็น Teamlead ที่ดีแน่นอน (ไม่งั้นใคร ๆ คงไม่รักเธอมากมายขนาดนี้ จริงป่ะ)

วันนี้ไปบริจาค Plasma ดีกว่า

จะว่าไปตอนนี้ก็มีป๋วย นัท แล้วก็ไอ้คุณปลื้มที่รู้ว่าเราชอบใคร (ป๋วยนี่เราบอกเค้าเอง  นัทนี่เราเผลอหลุดให้ฟัง  แต่ไอ้คุณปลื้มนี่ดูออกเองโคตรเก่งเลย)  ส่วนเจ้าตัวเค้าก็คงแค่คิดว่าเราเล่น ๆ ไม่ได้จริงจังมั้ง  ไม่สิถ้าจะพูดให้ถูกก็คงต้องบอกว่า "ฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ  เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน..." 

ถึงตอนนี้เราจะมีความสุขมากมายที่ได้เห็นเค้ายิ้มนะ  แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเราก็คงต้องเสียใจซักวัน  ถ้ารอให้ถึงตอนนั้นแล้วค่อยคิดจะตัดใจมันอาจจะสายไปแล้วก็ได้  สู้เลือกที่จะตัดใจตอนนี้เลยดีกว่าเนอะ  อย่างน้อยมันคงจะไม่เจ็บเท่าไปตัดใจทีหลัง

วันศุกร์มีจดหมายมาจากโรงเรียนได้แพน (น้องชายที่เคารพรัก) เชิญไปงานรับรางวัลเรียนดี  แต่ขอโทษนะครับจดหมายส่งมาวันศุกร์ที่ 16 งานมีวันที่ 20 แล้วให้ไปยังไงฟะเนี่ย  ทำอย่างกับขอวีซ่าสิบห้านาทีได้  อย่างนี้ก็ต้องส่งมี่ (น้องสาวคนเล็ก) ไปเป็นตัวแทนเช่นเคย

ในที่สุดก็ต้องเสียภาษีครั้งแรกในชีวิตละ  จริง ๆ ไม่ต้องเสียหรอกเพราะปีที่แล้วทำงานได้สองเดือนเอง  รวมรายได้แล้วมันยกเว้นภาษี  แต่ว่ายังไงก็ต้องไปยื่นอยู่ดี  จะถามที่บ้านก็ไม่มีใครรู้นอกจากท่านแม่กับโกบี  แต่เราก็ไม่ค่อยเจอแม่กับโกบีด้วยสิ  ไว้ให้ส้มสอนให้ละกันเพราะได้ข่าวว่าส้มทำทางเน็ตไปแล้วนี่นา

เพื่อนเฟย์ทั้งสองและก็พี่นัทถามว่าปีนี้อยากได้ของขวัญอะไรในวัน Valentine  พูดตรง ๆ นะว่าไม่ได้ expect อะไรไว้เป็นพิเศษเท่าไหร่  แค่ได้เห็นรอยยิ้มจากคนที่เราแคร์และแคร์เราแค่นี้ก็พอล่ะมั้ง (นี่เราตอบแบบพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นไปป่าวเนี่ย)  ถ้าเป็นเพื่อนสนิทเราก็คงรู้แหละว่าสิ่งที่เราอยากได้จากคนอื่น ๆ ที่สุดคือ "รอยยิ้ม" และ "ความรู้สึกดี ๆ "  เพราะฉะนั้นถ้าคนที่เราแคร์และแคร์เรายิ้มให้  แค่นี้ก็เพียงพอละ (เป็น Potato ซะงั้น)

ในที่สุดก็เป็นหวัดแบบจุ๊จนได้  เอาเหอะก็แค่เป็นหวัดเฉย ๆ ไม่เป็นไรมากมาย (แต่จุ๊นี่เป็นหนักเลย  น่าสงสารจัง)  แต่แอบรำคาญตัวเองเวลานอน  ต้องตื่นมาเช็ดน้ำมูกตลอดเลยอ่า 

สรุปว่าวันที่ 23 มีนานี้คงไปค่ายแหละ  เพราะว่าลางานเรียบร้อยแล้ว  แต่กลัวจังว่าจะมีเรื่องด่วนกระทันหันเหมือนเมื่อวันศุกร์ที่มีคนตามให้กลับไปแก้งานของพี่อีกคนตอนบ่าย  ถ้าเจออย่างนั้นคงนอยด์แตกแน่เลย

เสาร์หน้ามีนัดกินข้าวกับเพื่อน ๆ ที่ชมรม  ใจนึงก็อยากไปนะเพราะอยากเจอเพื่อน ๆ หลายคน  แต่อีกใจก็ไม่อยากไปนะเพราะเราก็ไม่อยากเจอกับบางคนเหมือนกัน  แต่ก็รับปากป๋าเจมส์ไปแล้วก็คงต้องไปล่ะนะ

ตอนนี้ก็ได้ใบรับรองจาก Exxon แล้วว่าเป็นพนักงานประจำ  ดีใจมากมายเลยแฮะ  แต่ที่น่าสงสารคงเป็นปลื้มมั้งเพราะถูกขยาย Pro Period ไปอีกเดือน  ขอให้โชคดีละกันมึง  อยากทำงานกับมึงว่ะไม่อยากให้มึงยอมแพ้  ที่สำคัญถ้าไม่มีมึง  กูคงทำงานที่นี่ไม่สนุกเพราะมีมึงกับอีกไม่กี่คนที่แคร์กูจริง ๆ 

ไม่คิดว่าไอ้ปลื้มจะรู้ว่าเราชอบใคร  แต่ไอ้ปลื้มก็รู้แฮะสมกับที่เป็นเพื่อนกันจริง ๆ  แต่สงสัยเราต้องทำอย่างแกอ่ะคือต้องตัดใจ (เราไม่ใช่ไอน้ำที่จะไปหลงรักคนมีเจ้าของใช่ป่ะ  เป็นคนกลางแบบโปเตโต้ดีกว่าเนอะ)

ในที่สุดวันนี้ก็จะได้เจอ Cinderrella ซักที  หลังจากที่ Cinderrella หายไปหลายวัน (ประมาณว่าเวลามันเลยเที่ยงคืนเธอเลยหายไปจากชีต)  อย่างนี้ก็มีคนมานั่งเล่นด้วยแล้วสิเนี่ย  เย้!!!

พรุ่งนี้กะไปเอแบคบางนา  แต่ไม่รู้ว่าจะมีปัญญาขับไปหรือเปล่า  เนื่องด้วยว่าทำงานตีสองแต่ยังไม่หลับไม่นอน  แล้วอย่างนี้จะขับไหวป่าวเนี่ยเรา  ไอ้ปลื้มคอยดูกูด้วยนะเฟ้ย!!!

ทำไงถึงจะหลับลงเนี่ยจะได้ไปทำงานตีสองอย่างสบายใจ  เฮ้อ...

ชีวิตที่นั่นคงไม่มีความสุขซักเท่าไหร่ถ้าไม่มีเพื่อนดี ๆ อย่างนัทกับลักษ์  เพราะสองคนนี้เป็นคนที่ทำให้เรามีความสุขทุกครั้ง (หรือเกือบทุกครั้ง) ที่อยู่ใกล้ ๆ  ลักษ์เป็นคนที่ฟังเราระบายทุกครั้งที่มีปัญหา  แล้วก็อาจจะเป็นคนที่แคร์เราที่สุดในทีมนี้  ส่วนนัทเองก็เป็นคนที่ทำให้เราหัวเราะได้เกือบตลอด  พูดตรง ๆ นัทคงเป็นสาวน้อยในอุดมคติของเราเลยมั้ง (ก็เหมือนคนที่ฝันไว้ประมาณ 95%)  แต่ว่านะทำไมเรากลับไปชอบเพื่อนเค้าอีกคนมากกว่าก็ไม่รู้  คงเพราะบางทีสิ่งที่อยู่ในอุดมคติอาจจะเหมาะกับการอยู่ในอุดมคติเท่านั้น (งงป่าวเนี่ย)  เอาเป็นว่ายังไงเราก็ขอบคุณนัทกับลักษ์มาก ๆ นะที่ทำให้แต่ละวันใน Wellington มีความสุขได้ตลอด

แล้วก็อยากบอกอะไรกับคน ๆ นึงว่าเราไม่ได้โกรธหรือเกลียดเค้านะ  เราแค่น้อยใจอะไรนิดหน่อยเท่านั้น  คงเหมือนเพลง "ยังยินดีครับเพื่อน" มั้ง (เก่าไปป่าวเนี่ย)  ก็แค่ "ได้ยินว่าเธอไปเจอกับเพื่อนใหม่  และไปได้ดีกับใครคนนั้น  คงไม่โทษเธอที่รักเค้ามากกว่าฉัน  ก็เจ็บเหมือนกันแต่พอเข้าใจ... ผ่านมาทางนี้เมื่อไหร่อย่าลืมเข้ามาทักทายบ้าง  ก็ยังมีที่ตรงกลางให้เธอเข้ามาพักใจ  อย่าทำห่างเหินหมางเมินกันจนเหมือนคนไม่มีเยื่อใย  หากกลับมาวันไหนฉันยังยินดี"  อยากให้รู้นะว่าเราไม่มีทางโกรธเธอหรอก  เพราะเรายังอยากบอกเธอเลยว่า "ขอบคุณที่รักกัน  ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน"

ขอบคุณส้มกับบีบีด้วยที่ไปกินข้าวเย็นกันตั้งหลายทีช่วงอาทิตย์ก่อนกลับ  ไม่งั้นเราคงเหงาน่าดู  แล้วก็ขอบคุณเปิ้ลด้วยที่มานั่งคุยเรื่องไร้สาระพร้อมกับดูไพ่ให้เราก่อนเปิ้ลกลับไปทำงาน 

ไว้ว่างแล้วจะมาอัพต่อละกันเนอะ...

เมื่อวานไปสวนสัตว์มากับน้องลักษ์ พี่มิง ป๋วยป๋วย และ Cinderella  ไม่น่าเชื่อว่าไม่เจอตัวอะไรเลยนอกจากตัวเหี้ย (อันนี้ไม่ได้มุขนะ  เพราะเจอแต่สัตว์ตระกูลนี้อย่างเดียว)  นอกจากตัวเหี้ยก็มีแค่นกอีกไม่กี่ตัว  ไปแล้วรู้สึกขาดทุนยังไงไม่รู้  ไปเขาดินยังสนุกกว่าอีก  เมื่อวาน Cinderella ก็เลยตัดสินใจถ่ายรูปดอกไม้แทนสัตว์ซะงั้น

เมื่อคืนวันศุกร์ด้วยความเปรี้ยวก็เลยซัด Vodka อย่างเมามันส์ (ถ้าจะให้ถูกต้องบอกว่าอย่างเมาอย่างเดียวดีกว่า)  คราวนี้ตื่นมาอีกทีนี่เมาค้างอย่างแรง  แถมยังอุตส่าห์เป็นคนดีมาออฟฟิสเป็นเพื่อน Cinderella ด้วย  มาถึงก็มึนหนักกว่าเดิมเนื่องด้วยออฟฟิสไม่เปิดแอร์ตอนวันเสาร์  เจอไปทีนี่มึนมากมาย

เสาร์นี้พวก CR เค้าก็กลับไทยกันละ  น่าอิจฉามากมาย  เมื่อไหร่เราจะได้กลับซักทีเนี่ย 

วันนี้เพิ่งได้ฟัง Stay Away ของ Silly Fools  โคตรชอบมากมายเลย  อยากฟังอัลบั้มเต็ม ๆ เร็ว ๆ จัง

แค่นี้ละกัน  เจ้านายมองอยู่...  --"