แต่ที่สำคัญช่วงที่ไม่สบายนี่ได้คิดอะไรหลาย ๆ อย่างเลย  แบบว่าเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจนี่หายไปเกือบหมดเลยล่ะ  เหมือนกับว่ามันจากไปพร้อมกับอาการป่วย 

ช่วงที่ป่วยเนี่ยอยากรู้เหมือนกันแฮะว่าคนที่ออฟฟิสจะมีใครสนใจเราบ้างป่าวเนี่ย  เพราะเห็น Call ที่มีมากว่าครึ่งจากคนที่ออฟฟิสนี่มีแต่เรื่องงานทั้งนั้นเลย (จิง ๆ ต้องบอกว่า 90% ต่างหาก)  ส่วน Call จากเพื่อน ๆ ที่เอแบคนี่มีแต่มากวนตีนมากมายแต่ก็ขำดี  แก้เครียดได้ (ถึงสภาพกูจะโต้ตอบพวกมึงไม่ได้แต่กูก็ฟังพวกมึงออกนะเฟ้ย)

จะว่าไปเมื่อวานตูนก็โทรมาบอกแหละว่าไม่ต้องโทรไปหาแล้วนะ  ประมาณว่าเราโทรไปตอนเค้าอยู่กับแฟนพอดี  เฮ้อ...ก็เข้าใจล่ะนะสถานการณ์อย่างนี้  งั้นก็คงต้องเลิกคุยกันแล้วสินะเนี่ย