วันชิว ๆ ของผู้ชายเชย ๆ

เมื่อวานไปงานแต่งแอมมา (เพื่อนตอนอยู่เซนต์ ฯ )  ไปแล้วนึกว่างานเลี้ยงรุ่น  แบบว่าคนมาเยอะแสร่ด (โดยเฉพาะฝ่ายเจ้าบ่าว)  คนมามากกว่างานเลี้ยงรุ่นซะอีก (เลี้ยงรุ่นคราวหน้าจัดเป็นงานแต่งดีกว่าเนอะ)

แล้ว Surprise ก็มาถึงตอน Bro. Martin มาเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว  แบบว่าอึ้งเลยแฮะ 

พูดถึงเพื่อน ๆ บ้างดีกว่า  แบบว่าบางคนเปลี่ยนจากคนดีเป็นขาเมา  บางคนเปลี่ยนจากขาเมาเป็นขาเมาและเอา  เฮ้อ...เพื่อนกู

ส่วนคนอื่น ๆ ก็เรื่อย ๆ อ่ะ  แบบว่าบางคนไม่คิดว่าจะจำเราได้ก็จำได้  แถมไม่น่าเชื่อว่าเรื่องความเหียกของ Teamlead เราจะโด่งดังขนาดนี้  แบบเพื่อนที่อยู่ Exxon แต่แผนกอื่นเค้ามาถามเราว่า "ได้ข่าวว่า Teamlead มึงนี่จัดว่าเลวนี่หว่า"  ประมาณว่าชื่อเสีย (ง) เจ๊แกไปอย่างรวดเร็วนะเนี่ย

มาตึกใหม่ก็เลยได้เห็นตัวจริงหลายคนเลยหลังจากได้ยินแต่เสียงมานาน  แบบว่าทำไมทุกแผนกที่เราต้องติดต่อด้วยมีคนน่ารักทุกคนเลย  มีแต่แผนกเรานี่แหละที่...นะ

อิ๊งค์กับใครอีกคนที่ไม่รู้จัก จาก AR

เอิร์ธ จาก Lubes Priicng

พี่ไอริน จาก Billing

นุช จาก Aviation

สถานการณ์ภายในตอนนี้มีข่าวลือมากมายเป็นพันล้านเลยล่ะ  ตั้งแต่เรื่องจะแยก Pricing กับ CM  เรื่องเปลี่ยน Teamlead  เรื่องเปลี่ยน Manager  เรื่อง... (อีกเรื่องไม่พูดดีกว่าเด๋วหาว่าเราเข้าข้างตัวเอง)  แล้วก็เรื่องที่ Ilona อาจจะกลับมาดูทีมเรา  แต่ไม่ว่าเรื่องไหนก็เป็นเรื่องที่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นมาก ๆ เลยล่ะ

แต่ที่สำคัญช่วงที่ไม่สบายนี่ได้คิดอะไรหลาย ๆ อย่างเลย  แบบว่าเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจนี่หายไปเกือบหมดเลยล่ะ  เหมือนกับว่ามันจากไปพร้อมกับอาการป่วย 

ช่วงที่ป่วยเนี่ยอยากรู้เหมือนกันแฮะว่าคนที่ออฟฟิสจะมีใครสนใจเราบ้างป่าวเนี่ย  เพราะเห็น Call ที่มีมากว่าครึ่งจากคนที่ออฟฟิสนี่มีแต่เรื่องงานทั้งนั้นเลย (จิง ๆ ต้องบอกว่า 90% ต่างหาก)  ส่วน Call จากเพื่อน ๆ ที่เอแบคนี่มีแต่มากวนตีนมากมายแต่ก็ขำดี  แก้เครียดได้ (ถึงสภาพกูจะโต้ตอบพวกมึงไม่ได้แต่กูก็ฟังพวกมึงออกนะเฟ้ย)

จะว่าไปเมื่อวานตูนก็โทรมาบอกแหละว่าไม่ต้องโทรไปหาแล้วนะ  ประมาณว่าเราโทรไปตอนเค้าอยู่กับแฟนพอดี  เฮ้อ...ก็เข้าใจล่ะนะสถานการณ์อย่างนี้  งั้นก็คงต้องเลิกคุยกันแล้วสินะเนี่ย

วันนี้ไปดูหนังมากับน้อง ๆ ที่ชมรมประกอบด้วยวี แคท ม่า หวาน ดา  ไปดู Spiderman แหละ  แบบว่าก็หนุกดีนะแต่แอบชอบภาคแรกกับภาคสองมากกว่าล่ะ 

วันนี้ตอนร้องคาราโอเกะก่อนดูหนัง  น้องแคทชมว่าเสียงพี่เต้เพราะจังแต่แอบผิดคีย์  อย่างนี้ควรดีใจป่าวหว่า

"ได้เกิดมารักเธอ  ได้ทุ่มเททุกอย่าง  หนึ่งชีวิตนี้ก็มีค่า  ถ้ารักใครถึงที่สุด...สุดชีวิต  มันโง่ไปใช่มั้ย  ได้เกิดมาครั้งเดียว  จะขอทำทุกอย่าง  ต่อให้เธอไม่เห็นคุณค่า  อาจเหมือนคนไม่ฉลาด  ก็ยอมรับ...มันโง่ตั้งแต่รักเธอหมดใจ"

ปลายเดือนนี้ก็วันเกิดน้องชายสุดเลิฟของเราแหละ  รีบเรียนจบไว ๆ มาสร้างความวุ่นวายที่บ้านนะไอ้แพน

ตอนนี้ลางานละ  กลับไปอีกทีก็วันพุธแน่ะ  แต่ไม่รู้ว่าช่วงที่หยุดจะมีอะไรเกิดขึ้นให้ต้องลากสังขารไปออฟฟิสรึป่าวนี่สิ  แต่จะพยายามไม่ไปอ่ะ  ก็ลางานนี่นาถ้าไปก็ไม่ไหวนะ

เมื่อวานเล่นแต่งเป็นพั้งค์ไปทำงาน (แต่บางคนเรียกว่าพั้งค์พลาด)  แบบว่ามีกระแสตอบรับอย่างไม่น่าเชื่อ  มีทั้งคนด่าว่าเสี่ยวสุดตรีน  และมีคนบอกว่ามันก็โอเค (ไม่คิดว่าน้องเมย์จะชมว่าน่ารัก) 

ในที่สุด Vincent ก็กลับจากสิงคโปร์มา Wellington ซักที  เราว่าต่อไป Vincent คงไม่กล้าลาเกินสองอาทิตย์แล้วล่ะ  ก็ช่วงที่ Vincent ไม่อยู่แมร่งไม่มีใครทำงานของ Vincent ตรงเวลาเลยซักอย่าง  แถมเมื่อวาน Vincent ก็โทรมาให้กำลังใจด้วย  รู้สึกดีมากมายอ่า

ช่วงลางานคงต้องพักชาร์จพลังให้มีแรงจะกลับมาทำงานใหม่อีกครั้ง  แบบว่าตอนนี้กำลังบอบช้ำกับการทำงานมาก ๆ เลย  ถ้าได้พักไม่ต้องเจออะไรที่เกี่ยวข้องกับงานซักพักคงจะดีขึ้น  แถมตอนนี้พูดตรง ๆ ว่าไม่ใช่แค่เรื่องงานด้วยที่ทำให้ไม่สบายใจ  เรื่องคนที่ร่วมงานและเรื่องส่วนตัวมันทำให้เราอยากพักอยากอยู่คนเดียวแบบวง Instinct เลย  ที่สำคัญตอนนี้ต้องบอกกับตัวเองแล้วว่าเราคงต้องอยู่ต่อไปแม้จะไม่มีใครมาคอยเป็นห่วงก็ตาม (กลายเป็น Blackhead อยู่ไปไม่มีเธอซะงั้น)

อ่อจะว่าไปก็แสดงความยินดีกับบีด้วยที่จบโทได้กลับไทยซักที  แล้วก็มีป๋าโอ๊ตแต่รายนี้ไม่ยอมกลับไทย  จะอยู่ทำไมซิดนีย์นาน ๆ เนี่ย

สงกรานต์ที่ผ่านมาไม่ได้เล่นน้ำอีกแล้วล่ะเนื่องด้วยว่าทำงาน  แต่ก็มีเหตุการณ์ฮา ๆ เกิดขึ้น  เพื่อนคนนึง (ไม่บอกนะว่าใคร  แต่ชื่อขึ้นด้วย ป.) ดันโทรไปหาคนสอนงานที่ Aus แล้วให้เค้าโทรมาอำเราว่าเป็นลูกค้า  ไอ้เราเห็นมีลูกค้าโทรมาว่าราคาผิดก็เลยเข้าออฟฟิสไปเช็ค  เสียค่าโง่ไปครึ่งวันเลยอ่ะ T_T (ว่าแต่ทำไมลงทุนแกล้งจังฟะ)  

แสร่ดมากมายเลยช่วงนี้  เจอว่าทำงานผิดมาตลอดสองอาทิตย์  เส้าสุดตรีนเจง ๆ  วันเสาร์ (วันนี้) ก็เลยต้องเข้าออฟฟิสไปทำงาน (แถมได้ข่าวว่าไม่มีแอร์ด้วย)  ซวยสุด ๆ อ่ะ

เรื่องป๋าเฟย์กูบ้างดีกว่า  วันก่อนเฟย์ (ญ) แฟนป๋าเฟย์โทรมาถามว่าเฟย์อยู่กับเต้หรอ  ไอ้เราด้วยความเคยชินที่เห็นเฟย์ชอบแถแฟนมันว่าไปกับเรา  เราก็เลยบอกว่า "อือ เฟย์กินข้าวกับเรา  ตอนนี้กำลังเข้าห้องน้ำ"  สักพักเฟย์ (ญ) ก็บอกว่า "อ้าว...  เฟย์ไม่ได้ไปกับพี่นัทหรอ  เห็นพี่นัทก็บอกว่าไปกับพี่นัท"  ความซวยมาเยือนเลย  ไอ้เฟย์แมร่งจะแถก็บอกก่อนสิฟะ  เฟย์ (ญ) ก็เลยรอคุยกับเฟย์  ปรากฎว่าวันนั้นเฟย์หายไปซื้อเค้กกับดอกไม้มาให้เฟย์ (ญ) เนื่องด้วยฉลองครบกัน... กี่ปีหว่า  จำไม่ได้ละ  เอาเป็นว่าเรื่องเลยจบด้วยดี (ไม่งั้นเรา พี่นัท แล้วก็มึงโดนแฟนมึงเก็บแน่เลย)

เมย์ (ANU) ส่งรูปมาให้ดูแหละ  อ้วนขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังน่ารักอยู่  รีบ ๆ กลับมาละกันจะได้ไปกินข้าวกัน  ไม่ได้เจอกันจะครบปีแล้วเนอะ

กลับมาก็ฉลองการทำงานด้วยคุณตำรวจตั้งด่านแล้วเรียกไปคุยเล่นอีกละ  ทำไมเราถึงโดนตำรวจเรียกทุกครั้งที่ไปทำงานฟะเนี่ย  เฮ้อ...

ตอนช่วงที่เราไปเกาะกูดนี่พวกพี่นัทแกก็ไปเกาะช้าง  แล้วก็พวกไอ้เฟย์ก็ไปเกาะเสม็ด  ท่าทางจะหนุกกว่าเรามากมายอ่า  ไม่ว่าจะจุดเทียนเล่าเรื่องผี (แต่มีคนบอกว่าเรื่องผีไอ้เฟย์เนี่ยฮามากมาย)  หรือจะเล่น Killer แบบขยิบตา  ฟังแล้วอยากเล่นด้วยจังแฮะ

วันแรกนี่หนุกมากมายเพราะได้เล่นน้ำกับเพื่อน ๆ ทุกคน (สงสารที่รักอ่ะขาแพลงเลยเล่นน้ำลำบากมากมาย)  ส่วนกลางคืนก็เล่น Never-Ever ด้วย  จริง ๆ เกมนี้จะน่าเล่นกว่านี้ถ้าสนิทกับทุกคน  แต่คงเพราะเราไม่ได้สนิทกับทุกคนเราก็เลยรู้สึกแปลก ๆ ตอนได้รู้เรื่องของบางคน (จิง ๆ ก็สองคนแหละ)  พูดตรง ๆ ว่าเรามองเค้าไม่เหมือนเดิมเลยล่ะ (เจ้าตัวเองก็คงรู้แหละ)  และเราก็คิดว่ามีหลายคนมองเราไม่เหมือนเดิมด้วยเหมือนกัน

วันที่สองดีกว่า  วันนี้เมาเรือมากมาย  แถมไอ้ดรีมก็อ้วกด้วย  นับว่าวันนี้นี่เหนื่อยสุดตีนแต่ว่าก็ยังหนุกอยู่  ที่ว่าเหนื่อยเพราะต้องไปดำน้ำ  แถมดำน้ำที่ว่าเนี่ยคนมีมากกว่าปลาอีก  ดำไปก็เห็นแต่ขาคน  ที่สำคัญดันมีคนอ้วกลงน้ำด้วย (เหอ ๆ )  พอกลับถึงเกาะนี่ร้อนแสร่ดเพราะไม่ได้ทาครีมอะไรเลย  แดดเผาซะแดงเชียว (อย่างกับเป็นพวก xxxเรนเจอร์เลย)  กลางคืนก็เลยงดข้าวเย็น  นอนเลียแผลอยู่ห้อง

วันที่สี่วันกลับ  วันนี้แอบนอยด์คน ๆ นึงสุด ๆ  แต่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวแถมไอ้พัทดันเข้าใจผิดว่าเราเคือง  แบบว่า...จะให้พี่เคืองอะไรพัทอ่ะไม่เข้าใจ  สงสัยคงคิดว่าเราเคืองที่พัทสนิทกับนัทเป็นพิเศษมั้ง  แต่จะบอกว่าไม่ได้เคืองอ่ะ  จะเคืองทำไมเนี่ย  เวลาเห็นเพื่อน ๆ Happy เราก็ Happy อ่ะ  ที่เราเคืองมันอีกคนต่างหาก (เจ้าตัวคงยังไม่รู้ตัวด้วยมั้ง)  วันนี้จะบอกว่าช่วงที่หนุกสุดคือตอนนั่งรถกลับกทม.  ประมาณว่าหนังในรถหนุกดีเรื่อง Rules of Engagement  ถ้าใครชอบหนังเครียด ๆ แนะนำให้หาดูเลย  ดูกับพัทและปังนี่อย่างหนุก

ว่าแต่ว่าปีนี้อดเล่นสงกรานต์  โคตรเศร้าเลยเนอะ...

ไม่เข้าใจว่าทำไมวันเกิดเพื่อนทีไรทำไมต้องไป MK  สงสัยว่าไอ้กินอะไรกินอะไรกินอะไรต้องไป MK ถูกฝังในจิตสำนึกแล้วมั้ง  กินไปป๋าเฟย์ก็เครียดไป  ประมาณว่าทุนที่ไปทำมาที่ Melbourne จะหมดในมื้อนี้มื้อเดียวเลย  ใจจิงก็สงสารนะ  แต่ว่าสงสารตัวเองมากกว่าว่าจะโง่ถ้าไม่กินเยอะ ๆ 555

วันก่อนรถโดนชนแล้วหนีแหละ  จดป้ายทะเบียนรถที่ชนรถเราด้วย "รมง 69"  อย่าให้เจอนอกรอบนะคับพี่น้อง  มีกระโดดเตะแน่นอน  เคืองมากมายอ่าโดนชนแล้วหนีหน้าบ้านตัวเองเนี่ย

ช่วงนี้เหมือนแอบโชคไม่ดียังไงก็ไม่รู้อ่ะ  แย่เจง ๆ เลย  เหมือนมีเรื่องร้าย ๆ เกิดกับเราทุกวันเลยตั้งแต่วันศุกร์ที่ผ่านมา  อยากให้มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นบ้างจัง

อัพแค่นี้ก่อนละกัน   กลับจากเกาะแล้วจะมาอัพใหม่

เมื่อวานซืนน้องสาวคนเล็กของเรามาบอกว่าสอบ Math ได้ Top ของ Class ต้องบอกว่าดีใจด้วยมากมาย  ตั้งใจเรียนต่อไปจะได้มีความรู้มาหาเลี้ยงพี่ชายโง่ ๆ คนนี้ละกัน 555  ว่าแต่ทำไมน้องสามคนของเราถึงหัวดีมากมาย  มีเราคนเดียวที่ควายเรียกพี่ T_T

พูดเรื่อง Melbourne แล้วนึกได้  ป๋าเฟย์แกเอา $20 เราไปทำทุนได้มา $40 แต่ได้ข่าวว่าต้องไปเลี้ยงข้าวป๋าเฟย์และชาวคณะ  อย่างนี้สงสัยเท่าทุนแน่ ๆ เลยก็พวกพี่แกกินเกินพันทุกครั้ง

บีบีชอบทำหน้าเครียดจังเวลาทำงาน  รู้ป่าวว่าคนเค้าเป็นห่วงมากมายนะเนี่ย  ยิ้ม ๆ บ้างก็ได้นะคะ  ไม่อยากให้บีบีรู้สึกว่าอยู่ในคุกเวลามาทำงาน

เมื่อคืนน้องก้อยนั่งชม Linda ให้ฟังว่าเค้าหน้าตาดี  เสียงก็สวย  ไป ๆ มา ๆ ได้ข่าวว่าเค้ามีลูกแล้ว  อย่างนี้จะชมให้ฟังทำไมเนี่ย  พูดอย่างกับเค้าอายุ 18

ช่วงนี้มีงานเยอะมากมาย (ออกไปทางแนวงานพวก Project ของ I&W กับ MobilCard)  ก็ทำแล้วก็หนุกดีนะ  แต่ได้ข่าวว่าถ้าอยากย้ายไปแผนกอื่นต้องเคลียร์งาน Project ให้หมดก่อน  เพราะฉะนั้นเราจะเคลียร์งาน Project ให้หมดภายในเดือนนี้ล่ะ (เราเว่อร์ไปป่าวเนี่ย)

ทำไมน้อง ๆ ที่ชมรมต้องประชุมตอนเย็นด้วยเนี่ย  ไปประชุมด้วยไม่ไหวอ่า  สงสัยน้อง ๆ แกเป็น Vampire เลยประชุมกันตอนมีแสงสว่างไม่ได้  เศร้าอ่า...

อย่างเคสจุดดำเนี่ย...  ปีนี้เป็นปีแรกที่รู้สึกว่าคนที่น่าจะเรียนรู้จากเคสนี่ที่สุดคือ Committee และ Advisor  ที่คิดอย่างนี้ก็เพราะเราเห็นพวก Committee และ Advisor หลายคนตัดสินน้องคนนึงผิด ๆ  ทุกคนมองเค้าอารมณ์ร้อนจากกิจกรรมในค่าย  แต่ทุกคนลืมนึกถึงตอนที่เค้าอยู่โต๊ะก่อนมาค่าย  น้องคนนี้เป็นน้องไม่กี่คนที่ช่วยเหลืองานพี่ ๆ มาตลอด  พอเจอเรื่องอย่างนี้เราเลยคิดว่าทุกคนมองแต่จุดดำของน้องเค้าจุดเดียวในกระดาษแต่ลืมที่จะมองสีขาวของกระดาษทั้งแผ่น

อีกไม่กี่วันก็จะไปต่างจังหวัดกับเพื่อนที่ออฟฟิสละ  แต่ว่าทำไมเราเองก็ไม่สบายใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน  พูดตรง ๆ นะว่าเหมือนกับอึดอัดที่จะไปด้วย  เฮ้อ...

ถ้าสมมติว่าลางานไปสิงคโปร์แต่ยังไม่มีตังค์ซื้อแม้แต่ตั๋วเนี่ย  มันจะน่าเกลียดไปป่าว (จริง ๆ ก็มีแหละแต่รอเงินเดือนออกก่อน)  แต่ถ้าไปก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนเพราะไม่มีใครไปด้วย  ถ้าใครสนใจไปด้วยก็บอกกันนะ